| DIWAN 2 |
Dinko Delić
RIJEČ UREDNIKA
Pisci
mrzovoljno sjede na promocijama kao uhranjena
i
načitana djeca.
Oni
pišu i brišu, brišu i pišu, na
kraju stave tačku.
A
kada liznu tintu, crvenu
kao Bahovo vino,
tresu
nebesa žudno da i posljednja zvijezda
zarumeni.
Liznu,
pa legnu pod radodajku
za kojom režu vene.
I
onda pišu, znoje se i pišu,
dok ne napišu. Pisci
su
kamen-temeljac u mauzoleju LINQUA.
Uglađen pisac
čeka da se završi pljesak prije no sagne glavu,
zna
da je varka, jer traje dokle publika tuče
dlanove umjesto lice na koricama.
Vaspitan
pisac
umre prije no uđe u svađu
sa drugim piscima na planeti. Neposlušan
pisac
padne s papira i potone
u
mrak.